Stosowanie w czasie ciąży i karmienia piersią

Nie powoduje żadnych działań niepożądanych. Imbir stosowano w próbach klinicznych w leczeniu kobiet ciężarnych doświadcza­jących mdłości. Jednak prawdopodobnie bardziej racjonalnym rozwiązaniem byłoby zalecenie wynikające z tradycyjnej medy­cyny chińskiej, które nakazuje ostrożne stosowanie suszonego imbiru w czasie ciąży. Dzienna dawka suszonego imbiru nie powinna wówczas przekraczać 2 g.

Działanie przeciwwymiotne

Imbir działa głównie na przewód pokarmowy, pobudza wydzie­lanie enzymów trawiennych i neutralizuje kwasy żołądkowe. Często stosuje się go zamiast leków zapobiegających nudnoś­ciom, które wpływają na ośrodkowy układ nerwowy i mogą wywoływać zawroty głowy.

Badanie grupy kobiet, które przebyty laparoskopię lub poważną operację ginekologiczną wykazało, że podanie im I g imbiru przed zabiegiem, znacznie zmniejszyło nudności i wymioty, zdarzające się często po zastosowaniu narkozy i środków farmakologicznych. Imbir zapobiega też nudnościom wywołanym chemioterapią. Powinno się go przyjmować w trakcie jedzenia, by uniknąć podrażnienia żołądka. Ponieważ imbir uśmierza nudności, bywa wykorzystywany do łagodzenia częstych u osób starszych zawro­tów głowy, a także porannych nudności. Preparaty imbirowe doskonale likwidują wzdęcia.

Bóle mięśni i stawów

Przeciwzapalne i przeciwbólowe właściwości imbiru pomagają łago­dzić bóle mięśni i chroniczne bóle związane z zapaleniem stawów.

Działanie przeciwzapalne

Ponieważ imbir działa przeciwzapalnie może być skutecznym środ­kiem na zapalenie oskrzeli wywołane grypą lub przeziębieniem.

Suplementacja

Należy wybierać preparaty standaryzowane pod względem zawartości fenoli imbiru, jednocześnie zawierające nieprzetwo­rzone świeże kłącze imbiru. Tylko wtedy uzyskujemy pełną siłę działania tego zioła, bez żadnych strat jakichkolwiek jego sub­stancji aktywnych.

Minimalna dzienna porcja to 15 mg fenoli imbiru i 150 mg nie­przetworzonego sproszkowanego kłącza imbiru.

Piśmiennictwo, wybrane pozycje:

1. Castelman     M. „The Healing Herbs”, Bantam Booles, New York 1991.
2. ?Uzdrawiająca               moc witamin, minerałów i ziół”, Przegląd Readers Digest 2000.
3. British                   pharmacopoeia. London, Her Majesty’s Stationey Office, 1993.
4. Deutsches   Arzneibuch 1996. Vol.2. Methoden der Biologie. Stuttgart, Deu- tscher Apotheker Verlag, 1996.

Wykazano, że imbir, shogaol i zingeron silnie hamują wzrost Salmonella typhi, Vibrio cholerae oraz Trichophyton violaceum, natomiast ekstrakty wodne ze stężeniem 2,5%, 5% i 25% sku­tecznie zwalczają Trichomonas vaginalis.

Choroba lokomocyjna

Skuteczność imbiru w leczeniu choroby lokomocyjnej po raz pierwszy wykazali Mowrey i Clayson w 1982 r. W badaniu zbliżo­nym do warunków naturalnych wykazali, że I g imbiru, podawany nieprzystosowanym do żeglugi po wzburzonych wodach kade­tom marynarki wojskowej, redukował zimne poty i skłonność do wymiotów w porównaniu z placebo w podwójnie ślepej próbie. Mowrey i Clayson zasugerowali, że przeciwdziałanie chorobie lokomocyjnej przez imbir wynika raczej z lokalnego wpływu na układ żołądkowo-jelitowy niż na ośrodkowy układ nerwowy. Mechanizm działania imbiru, polegający na łagodzeniu dolegliwo­ści żołądkowo-jelitowych nie został jeszcze w pełni wyjaśniony, ale dostępne dowody potwierdzają tę hipotezę. Stwierdzono, że imbir częściowo ogranicza nadmierną motorykę żołądka charak­terystyczną dla choroby lokomocyjnej. Na poparcie mechanizmu działania, obejmującego raczej żołądek niż ośrodkowy układ ner­wowy, wykazano w pewnym badaniu, że imbir (I g) nie wpływał ani na ucho wewnętrzne (przedsionek) ani na układ wzrokowy, które są bardzo istotne w występowaniu choroby lokomocyjnej. Jednak inne wyniki sugerują, że imbir może tłumić impulsy przed­sionkowe przenikające do autonomicznych ośrodków mózgu. Ogólna skuteczność imbiru w chorobie lokomocyjnej nie została jeszcze ustalona.

Działanie tonizujące na układ trawienny

Imbir może jednocześnie poprawiać motorykę żołądka i działać roz­kurczowo na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, co wskazuje na istotne możliwości jego zastosowania w łagodzeniu niestrawno­ści, gazów, wzdęcia i ogólnych objawów zespołu jelita drażliwego.

Ochrona żołądka

Badania sugerują, że związki występujące w imbirze mogą być pomocne w zapobieganiu wrzodom, które powstają wskutek poda­wania różnych leków, w tym niesterydowych leków przeciwzapal­nych. Jednak imbir może negatywnie wpłynąć na istniejące już wrzody ze względu na gorzki smak, który pobudza kwas żołądkowy.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Spożywając imbir należy zachować ostrożność w przypadku wrzodów trawiennych lub innych chorób żołądka. Jednak nasi­lenie dolegliwości w tych przypadkach powinno być natychmiast zauważalne i z czasem ustępować.

Interakcje

Imbir może zwiększać wchłanianie farmaceutyków. Nie zgła­szano żadnych problemów w przypadku ludzi, ale imbir może zwiększać prawdopodobieństwo krwawień. Należy zachować

Pod aptekami bywały piwnice, w których przechowywano materiały szybko ulegające zepsuciu pod wpływem światła lub suchego powietrza. Był tam więc składowany między innymi wosk służący aptekarzom do wyrobu maści i plastrów czy wino do produkcji win leczniczych będących wówczas bardzo popularnym lekarstwem na przeróżne schorzenia. W szesnastowiecznych zapiskach znajdujemy na przykład receptury na wina lecznicze dla ?ludzi zadymiałych a flegmistych? lub ?wino przeciw zazięblinie?.

Aptekarze ubiegłych wieków musieli mierzyć się też z pracą z takimi substancjami jak tłuszcz ludzki, karaluchy, stonogi czy nawet ?prawdziwe mumie?.

Z pewnością to, co dla nas stanowiło o uroku tamtych aptek, dla dawnych farmaceutów było codziennością a ograniczone możliwości techniczne powodowały, że ich praca była nieporównywalnie bardziej skomplikowana i narażona na pomyłki niż praca farmaceuty dziś.

Taka apteka musi jednak dysponować odpowiednim zapleczem. I to zarówno w kwestiach lokalowych, jak i wyposażenia i personelu tam zatrudnionego. Na przykład punkty apteczne nie mogą sporządzać leków recepturowych, ponieważ w wykazie produktów dopuszczonych do obrotu w nich nie ma surowców do tego niezbędnych.

Leki recepturowe sporządza się na podstawie zalecenia lekarza. Musi on dokładnie określić skład leku oraz jego formę końcową. Apteka sporządza taki lek z chemicznych lub roślinnych środków farmaceutycznych. Często takimi środkami są zioła.

Niestety częstym utrudnieniem dla pacjenta wynikającym z wymogów dotyczących aptek sporządzających leki recepturowe, jest to, ze w małych miejscowościach takiej apteki najczęściej nie ma i chory musi receptę realizować w większym mieście. Być może jednak przepisy te zostaną wkrótce zmienione.

Naukowcy zasugerowali również wykorzystanie imbiru w lecze­niu migrenowych bólów głowy. Opisali historię 42-letniej kobiety, u której migrenowe bóle głowy ustępowały dzięki spożywaniu od 1,5 do 2 g dziennie sproszkowanego imbiru; następnie włączyła do diety imbir i zauważyła wyraźne zmniejszenie częstotliwości ataków migreny. Autorzy wskazali na kilka możliwych mechani­zmów działania imbiru w migrenie, ale największe znaczenie może mieć hamowanie tromboksanów i prostaglandyn.

Działanie przeciwbakteryjne i przeciwpasożytnicze

Stwierdzono, że niektóre ostre substancje wchodzące w skład imbiru wykazują działanie przeciwgrzybicze. Ekstrakt z imbiru wykazywał umiarkowane hamowanie rozrostu bakterii Gram- dodatnich i Gram-ujemnych, w tym E. coli, Proteus vulgaris, Sal­monella typhimurium, Staphylococcus aureus i Strep. viridans. Stwierdzono, że seskwiterpeny zawarte w olejku eterycznym imbiru w istotny sposób przeciwdziałają wirusowi nieżytu nosa in vitro. Obserwowano również bezpośrednie działanie prze­ciwpasożytnicze. Gingerol całkowicie uniemożliwiał zakażal- ność pasożytem Schistoma mansoni u ślimaków i myszy. Ekstrakt z imbiru skutecznie niszczył larwy pasożyta ryb Anisakis in vitro.

Wpływ na płytki krwi

Imbir, tak jak czosnek i cebula, hamuje agregację płytek krwi, jednak może działać znacznie silniej. W badaniu porównawczym wykazano, że ekstrakt wodny imbiru wykazuje silniejsze działanie inhibitorowe na agregację płytek niż ekstrakty wodne czosnku i cebuli. Imbir hamo­wał również powstawanie tromboksanów i prostaglandyn proagre- gacyjnych skuteczniej niż cebula i czosnek. W odróżnieniu od cebuli i czosnku imbir prowadził także do znacznego ograniczenia peroksy- dacji lipidów płytek krwi.

Wyższość imbiru nad cebulą wykazano również w badaniu kontrolo­wanym na kobietach. Jednej grupie podano 70 g surowej cebuli, a dru­giej 5 g surowego imbiru i stwierdzono, że imbir wyraźnie ograniczał wytwarzanie tromboksanów płytek krwi, natomiast cebula prowadziła do nieznacznego wzrostu ich wytwarzania (wyniki zbiorcze).

Wpływ na metabolizm prostaglandyn

Wiele składników zawartych w imbirze jest silnymi inhibitorami syntezy prostaglandyn i leukotrienów. Najsilniejszymi są składniki ostre, ale działanie inhibitorowe wykazuje również ekstrakt wodny. Hamowanie powstawania prostaglandyn i leukotrienów może częściowo tłumaczyć, dlaczego imbir był w przeszłości stosowany jako środek przeciwzapalny. Świeży imbir zawiera proteazę, której wpływ na stany zapalne może być podobny do wpływu innych proteaz roślinnych (np. bromelainy, ficyny i papainy).

Ta ciepłolubna bylina o silnie rozgałęzionych kłączach pochodzi z południowej Azji, ale spotkać ją można również w innych rejonach pod równikowych, m. in. w Indonezji, Malezji, Brazylii i Australii. Imbir jest bardzo blisko spokrewniony z kurkumą i kar- damonem. Imbir dodaje ostrego, cytrynowego smaku tak różnym potrawom jak ciastka i pieczeń wieprzowa. Odgrywa ogromną rolę w tradycyjnym ziołolecznictwie oraz medycynie naturalnej.

Możliwe zastosowania:

? choroba lokomocyjna,
? uśmierzanie bólu i zmniejszanie stanów zapalnych związanych z artretyzmem,
? łagodze?nie bólów mięśniowych,
? osłabianie objawów przeziębie?nia i grypy,
? dolegliwości żołądkowe, niestrawność, gazy, wzdęcia i kolki
? infekcje żołądkowo jelitowe
? zespół jelita drażliwego,
? nudności i zawroty głowy,
? niedostateczne wytwarzanie żółci,
? niedostatecznie wytwarzanie kwasu żołąd?kowego,
? niewydolność trzustki,
? niedobór kwasu solnego w soku żołądkowym,
? obniżenie poziomu cholesterolu,
? ochrona żołądka (ze względu na skutki uboczne niesterydowych leków przeciwzapalnych).
Imbir wykazuje działanie rozgrzewające, stymulujące i wzmac?niające (zwłaszcza żołądek i nerki), regenerujące, transformu?jące oraz poruszające złogi materii i zastoje krwi, poprawiające krążenie, osuszające, odtruwające, antytoksyczne, przeciw- wymiotne, rozkurczowe, wiatropędne, napotne, wykrztuśne, antyseptyczne.
Poprawia także apetyt i trawienie oraz likwiduje uczucie peł?ności, zwłaszcza po spożyciu pokarmów tłustych. Bezcenną właściwością imbiru jest jego działanie odtruwające, które polega na dezaktywizacji różnych szkodliwych czynników w organizmie, i to zarówno toksyn, które powstały w procesie wad?liwej przemiany materii, jak i toksyn które dostały się do organizmu z pożywieniem lub z nieprawidłowo podanymi lekami. Imbir urucha?mia naturalne procesy odtruwające organizmu i niszczy toksyny (spala) i nie narusza jednocześnie pozostałych struktur i funkcji organizmu. Na układ oddechowy imbir działa wykrztuśnie i napotnie, roz?grzewa płuca i likwiduje dreszcze, przeciwdziała wnikaniu zimna i toksyn do głębszych warstw organizmu.

Stany zapalne
Imbir może być skutecznym środkiem w leczeniu chorób reumatycz?nych. Przebadano 56 pacjentów (28 z reumatoidalnym zapaleniem stawów, 18 z zapaleniem kości i stawów oraz 10 z bólami mięśni),