szczególną ostrożność przy zalecaniu dziennych porcji imbiru przekraczających 4 g pacjentom, którzy przyjmują już leki roz­rzedzające krew (np. warfarynę lub aspirynę) lub mają podwyż­szone ryzyko krwotoku.

Stosowanie w czasie ciąży i karmienia piersią

Nie powoduje żadnych działań niepożądanych. Imbir stosowano w próbach klinicznych w leczeniu kobiet ciężarnych doświadcza­jących mdłości. Jednak prawdopodobnie bardziej racjonalnym rozwiązaniem byłoby zalecenie wynikające z tradycyjnej medy­cyny chińskiej, które nakazuje ostrożne stosowanie suszonego imbiru w czasie ciąży. Dzienna dawka suszonego imbiru nie powinna wówczas przekraczać 2 g.

Działanie przeciwwymiotne

Imbir działa głównie na przewód pokarmowy, pobudza wydzie­lanie enzymów trawiennych i neutralizuje kwasy żołądkowe. Często stosuje się go zamiast leków zapobiegających nudnoś­ciom, które wpływają na ośrodkowy układ nerwowy i mogą wywoływać zawroty głowy.

Badanie grupy kobiet, które przebyty laparoskopię lub poważną operację ginekologiczną wykazało, że podanie im I g imbiru przed zabiegiem, znacznie zmniejszyło nudności i wymioty, zdarzające się często po zastosowaniu narkozy i środków farmakologicznych. Imbir zapobiega też nudnościom wywołanym chemioterapią. Powinno się go przyjmować w trakcie jedzenia, by uniknąć podrażnienia żołądka. Ponieważ imbir uśmierza nudności, bywa wykorzystywany do łagodzenia częstych u osób starszych zawro­tów głowy, a także porannych nudności. Preparaty imbirowe doskonale likwidują wzdęcia.

Bóle mięśni i stawów

Przeciwzapalne i przeciwbólowe właściwości imbiru pomagają łago­dzić bóle mięśni i chroniczne bóle związane z zapaleniem stawów.

Działanie przeciwzapalne

Ponieważ imbir działa przeciwzapalnie może być skutecznym środ­kiem na zapalenie oskrzeli wywołane grypą lub przeziębieniem.

Suplementacja

Należy wybierać preparaty standaryzowane pod względem zawartości fenoli imbiru, jednocześnie zawierające nieprzetwo­rzone świeże kłącze imbiru. Tylko wtedy uzyskujemy pełną siłę działania tego zioła, bez żadnych strat jakichkolwiek jego sub­stancji aktywnych.

Minimalna dzienna porcja to 15 mg fenoli imbiru i 150 mg nie­przetworzonego sproszkowanego kłącza imbiru.

Piśmiennictwo, wybrane pozycje:

1. Castelman     M. „The Healing Herbs”, Bantam Booles, New York 1991.
2. ?Uzdrawiająca               moc witamin, minerałów i ziół”, Przegląd Readers Digest 2000.
3. British                   pharmacopoeia. London, Her Majesty’s Stationey Office, 1993.
4. Deutsches   Arzneibuch 1996. Vol.2. Methoden der Biologie. Stuttgart, Deu- tscher Apotheker Verlag, 1996.

Działanie antybiotykowe

Wykazano, że imbir, shogaol i zingeron silnie hamują wzrost Salmonella typhi, Vibrio cholerae oraz Trichophyton violaceum, natomiast ekstrakty wodne ze stężeniem 2,5%, 5% i 25% sku­tecznie zwalczają Trichomonas vaginalis.

Choroba lokomocyjna

Skuteczność imbiru w leczeniu choroby lokomocyjnej po raz pierwszy wykazali Mowrey i Clayson w 1982 r. W badaniu zbliżo­nym do warunków naturalnych wykazali, że I g imbiru, podawany nieprzystosowanym do żeglugi po wzburzonych wodach kade­tom marynarki wojskowej, redukował zimne poty i skłonność do wymiotów w porównaniu z placebo w podwójnie ślepej próbie. Mowrey i Clayson zasugerowali, że przeciwdziałanie chorobie lokomocyjnej przez imbir wynika raczej z lokalnego wpływu na układ żołądkowo-jelitowy niż na ośrodkowy układ nerwowy. Mechanizm działania imbiru, polegający na łagodzeniu dolegliwo­ści żołądkowo-jelitowych nie został jeszcze w pełni wyjaśniony, ale dostępne dowody potwierdzają tę hipotezę. Stwierdzono, że imbir częściowo ogranicza nadmierną motorykę żołądka charak­terystyczną dla choroby lokomocyjnej. Na poparcie mechanizmu działania, obejmującego raczej żołądek niż ośrodkowy układ ner­wowy, wykazano w pewnym badaniu, że imbir (I g) nie wpływał ani na ucho wewnętrzne (przedsionek) ani na układ wzrokowy, które są bardzo istotne w występowaniu choroby lokomocyjnej. Jednak inne wyniki sugerują, że imbir może tłumić impulsy przed­sionkowe przenikające do autonomicznych ośrodków mózgu. Ogólna skuteczność imbiru w chorobie lokomocyjnej nie została jeszcze ustalona.

Działanie tonizujące na układ trawienny

Imbir może jednocześnie poprawiać motorykę żołądka i działać roz­kurczowo na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, co wskazuje na istotne możliwości jego zastosowania w łagodzeniu niestrawno­ści, gazów, wzdęcia i ogólnych objawów zespołu jelita drażliwego.

Ochrona żołądka

Badania sugerują, że związki występujące w imbirze mogą być pomocne w zapobieganiu wrzodom, które powstają wskutek poda­wania różnych leków, w tym niesterydowych leków przeciwzapal­nych. Jednak imbir może negatywnie wpłynąć na istniejące już wrzody ze względu na gorzki smak, który pobudza kwas żołądkowy.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Spożywając imbir należy zachować ostrożność w przypadku wrzodów trawiennych lub innych chorób żołądka. Jednak nasi­lenie dolegliwości w tych przypadkach powinno być natychmiast zauważalne i z czasem ustępować.

Interakcje

Imbir może zwiększać wchłanianie farmaceutyków. Nie zgła­szano żadnych problemów w przypadku ludzi, ale imbir może zwiększać prawdopodobieństwo krwawień. Należy zachować